Kolędowanie w nieco dawniejszych czasach trwało od wieczoru wigilijnego do Nowego Roku. Obecnie zwyczaj ten jest nieco inny niż kiedyś i przeważnie trwa o wiele dłużej. Niegdyś kolęda była formą podarunku i odprawiano ją w Wigilię w rodzinnym kręgu. Przyczyniła się ona do nowych zwyczajów, a mianowicie do składania prezentów pod choinką oraz do tak zwanego chodzenia po kolędzie. Chodzenie po kolędzie jest obrządkiem religijnym w kościele katolickim, który trwa od Nowego Roku do Wielkiego Postu. Wówczas księża wstępują do domów z błogosławieństwem, a ministranci śpiewają kolędy. Inną formą kolędowania jest chodzenie po domach przez dzieci i młodzież, którzy śpiewają kolędy i również niosą serdeczne życzenia. Osoby takie są przebrane najczęściej za gwiazdora, czyli jest to osoba niosąca gwiazdę, anioły, muzyków oraz herodów – liczny orszak kolorowych przebierańców. W okresie Świąt Bożego Narodzenia organizowane są liczne przedstawienia o tematyce narodzin Chrystusa w żłóbku, czyli jasełka.

Wedle tradycji pierwsza gwiazdka na niebie wyznacza rozpoczęcie wigilijnej wieczerzy i dopiero wtedy zasiada się do stołu. Przed rozpoczęciem posiłku przełamuje się opłatek z najbliższymi i składa się sobie nawzajem życzenia. Zazwyczaj ta czynność jest wykonywana na stojąco, a same życzenia są przeróżne i zależne od zdrowia, wieku i ogólnej sytuacji danej osoby. Gdy życzenia zostają już złożone można przystąpić do wspólnej kolacji, która składa się z dwunastu dań. Ogólnie przyjętą zasadą jest to, że powinno się skosztować każdej z potraw i to bez zbędnego namawiania przez gospodarzy. Następnie, po skończeniu kolacji na dzieci czeka Święty Mikołaj, który jest najmilszą niespodzianką dla najmłodszych, bowiem obdarowuje je prezentami. Jeżeli nie ma Mikołaja, to dzieci znajdują podarki pod kolorowo ubraną choinką. Po rozpakowaniu prezentów zasiada się wspólnie całą rodziną i spędza się czas razem przy wspólnym śpiewaniu kolęd, po czym wyrusza się o północy na pasterkę.